Bijna hersteld van mijn relatie met een narcist

Ik weet niet meer precies wanneer ik het gevoel kreeg dat er iets niet klopte. Zo’n onderbuikgevoel dat ik niet kon duiden.

Er waren genoeg kleine zaken die ik wat vreemd vond en ik merkte dat ik bij deze man wel heel erg veel moeite moest doen om ‘bij mezelf’ te blijven. Dat ik veel meer dan anders aan mijn eigen wensen moest vasthouden. Dat overleggen, onderhandelen en compromissen sluiten een uitputtingsslag werden.

Toen ik hem voorhield dat ik vond dat hij me probeerde te manipuleren, lachte hij alleen maar: ‘Tuurlijk, zo hoort dat, ik wil graag mijn zin hebben. Dat wil toch iedereen.’

“Heel langzaam raakte ik mezelf kwijt

en gaf hem daarmee alle munitie nog meer gaten in mijn ziel te schieten.”

Ik heb de alarmbellen genegeerd. Ik, sterke, belezen, bereisde en onafhankelijke vrouw die steeds vaker aan zichzelf begon te twijfelen. Ik ben over grenzen gegaan die ik mezelf ooit gesteld had ‘tot hier en niet verder’. In plaats dat de grensoverschrijdingen me een blikveldverruiming opleverden, zoals hij me voorhield, werd de twijfel en daarmee de angst alleen maar groter. Heel langzaam raakte ik mezelf kwijt en gaf hem daarmee alle munitie nog meer gaten in mijn ziel te schieten.

Het is en blijft lastig exact aan te geven wat precies, en waar en hoe.

Waren het de honderden selfies op zijn Facebook pagina met alleen maar bekende muzikanten? Waren het de leugens over een op de klippen gelopen relatie? Was het zijn hang naar extreem dure spullen? Zijn rituelen, de niet nagekomen afspraken, de constant veranderende afspraken, zijn boosheid als ik  mijn eigen plan trok, zijn opdringerigheid naar muzikanten in wie hij zijn gelijke zag? Zijn totale gebrek aan belangstelling, laat staan medeleven? Zijn urenlange dialogen (met gesloten ogen) waarin hij uiteenzette hoe de wereld in elkaar stak en hoe ik me volgens hem hoorde te gedragen?

Ik weet het niet meer. De kille reactie op mijn smeekbeden me alsjeblieft tijd en ruimte te gunnen om het allemaal te snappen? Ik weet het echt niet meer.

Wat ik wel weet is dat het gevoel dat er iets niet klopte aanbleef. Dat zich vrijwel continue gedachten opdrongen ‘dit ligt niet aan mij, wat er nu gebeurt kan niet, dit ben ik niet’.

“Liefde hoort de mooie en goede dingen in een mens naar boven te halen,

niet alleen de twijfel en de angst”

Het heeft even geduurd. Het heeft even geduurd voor ik in de gaten kreeg dat ik mezelf aan het verliezen was, dat ik me realiseerde dat ik van een opgetogen vrolijk mens langzaam een nerveus wrak aan het worden was. Dat de spiegel terugpraatte en zei: ‘Kappen!’ Liefde hoort de mooie en goede dingen in een mens naar boven te halen, niet alleen de twijfel en de angst.

Ik heb gekapt. Radicaal. Telefoonnummers en emailadressen geblokkeerd en gewist. Alles wat in mijn huis aan hem herinnerde weggegooid. Vrienden gewaarschuwd. Proberen de draad weer op te pakken; míjn draad. Ik wéét hoe hij over me praat, ik wéét hoe lastig het voor buitenstaanders is te begrijpen dat deze bloedmooie, spontane en gezellige man een wolf in schaapskleren is. Dat weet ik allemaal. Maar ik weet ook dat ik bijna mijn ziel aan de duivel had verkocht als de spiegel niet had teruggepraat.

Ik ben inmiddels drie maanden verder en heel langzaam begin ik mijn draai weer te vinden, maak ik plannen en doe weer datgene waar ik mijn plezier uit haal. Af en toe laait de frustratie in alle hevigheid op, maalt het in mijn hoofd ‘Waarom, waarom…’.

Het antwoord weet ik wel.

Ik ben bijna terug.

ebook

Click Here to Leave a Comment Below

P. Kahlmann - juli 9, 2019

Ik ben 16 jr getrouwd geweest met een narcist. Het heeft mij zeker 10 jr geduurd eer ik er achter kwam dat ik met een narcist getrouwd was. Hij heeft 3 kinderen, ik 1. Hij had/heeft niets met zijn kinderen, ook niet met mijn kind. Dat zei hij natuurlijk niet, maar dat merkte ik aan alles. Toen de kinderen volwassen waren en de deur uit waren, hoorde hij weinig van ze. Ik zei dan “ze zijn jong, hebben hun drukke leventje, je kunt ze toch bellen” Dan was zijn antwoord “oh nee, een vader belt ze kinderen niet, de kinderen horen hun vader te bellen!”
Mijn dochter woonde dichtbij en kwam 1 x per week bij ons eten, gezellig, als ze zin had om vaker te komen eten ( en ik vond dat prima) dan zei hij “komt ze alweer?” “waarom”, dan kunnen mijn kinderen ook wel eens komen ” Dan zei ik “dan moet je ze bellen”
Als zijn dochter in het weekend eens langs wilde komen, dan belde ze op. Dan zei hij glashard, “uh nee het is weekend en dan gaan we het dorp in, terrasje pikken.” Te belachelijk voor woorden gewoon!!
Mijn zus woonde 2 uur verder weg en wilde komen logeren. Wij hadden een eensgezinswoning met 3 slaapkamers. Hij zei gewoon, ik wil haar hier niet hebben, ze huurt hier maar een vakantiehuisje in de buurt! En dat gebeurde dan ook. Ik had totaal geen inspraak. Kon hoog en laag springen, maar het gebeurde niet. Na 16 jr huwelijk hield ik het niet meer uit. Heb alle contact verbroken, geen allimentatie, ik wilde niets, maar dan ook niets meer met hem te maken hebben. Nu ben ik 10 jr verder, gelukkig getrouwd met een onwijs lieve man, maar betrap mezelf nog steeds op “hoe zal hij reageren als …. ” Totaal overbodig!

Reply
Leave a Reply: