Bij hem gebleven voor de kinderen

Eenmaal terechtgekomen op jullie site kon ik niet meer ophouden met lezen: 54 huwelijksjaren vielen op hun plaats.

Dagboeken vol heb ik geschreven in de hoop zo helderheid te krijgen omtrent het onbegrijpelijke gedrag van mijn ( geliefde) partner.

Ik zie mezelf nog zitten in een hoekje van de keuken, twee peuters om me heen, de hond die probeert mijn tranen weg te likken en het misselijkmakende gevoel, veroorzaakt door de absolute, onoverkoombare overtuiging dat ik nooit met deze man had moeten trouwen.

Een uur geleden is hij vertrokken, zonder dat te melden, zonder te zeggen waarheen.

Maar ’s avonds laat staat hij weer voor de deur. Geen verklaring, geen excuses, alleen een kattebelletje op mijn toilettafel dat hij zo’n spijt heeft en toch zoveel van ons houdt en dat hij dit nooit meer zal doen.

Van die briefjes had ik, als ik ze bewaard had, een aardig boekwerk kunnen uitgeven.
Alleen zou niemand het gekocht hebben: de strekking was steeds gelijk: ik bedoel het niet zo, ik heb er spijt van, ik zal het nooit meer doen.

Ik ben bij hem gebleven

Maar op die keukenvloer besloot ik ook om niet te vluchten: mijn 2 peuters waren verwekt en geboren in de verwachting dat wij hen samen een veilig, warm nest konden bieden.

Mijn conclusie was duidelijk: ik zou deze belofte aan hen in mijn eentje waar moeten maken, maar wel binnen deze relatie.
Honderden keren ben ik geconfronteerd met het feit dat dit een verkeerde beslissing was.
Misschien niet voor de kinderen, maar wel voor mijzelf.

Het was liefde, maar ook mededogen / medelijden waardoor ik er, ook toen mijn kinderen volwassen waren, niet toe kwam de relatie te verbreken.

Ik heb lanzamerhand geleerd mezelf te beschermen, mijn eigen weg te gaan, me niet te laten intimideren door ironische of kwaadaardige opmerkingen als ik iets leuks voor mezelf van plan was en hij alle aardigheid al bij voorbaat wist te torpederen.

Ik ben steeds alert geweest als ik zag hoe hij flirtte en zeker vreemd gegaan zou zijn, als ik niet met kunst- en vliegwerk het tij wist te keren.

Nooit heeft hij mij fysiek belaagd, maar psychisch heeft hij mij onvoorstelbaar beschadigd.

Echt nog nooit hebben wij een inhoudelijk gesprek gevoerd. Conversaties gaan over het weer, wat eten we vandaag en over zijn geweldige prestaties.

Hij is musicus en al mij hele leven roep ik dat ik niet jaloers op hem ben ( ben ik ook niet!), maar dat de rollen nu eenmaal zo verdeeld zijn dat hij op het podium het applaus in ontvangst neemt en dat ik me heel prettig voel in de zaal en van ganser harte voor hem applaudisseer.

Liegen

Het allerergst is zijn dwangmatig liegen. Letterlijk over alles. Alles wordt zo voorgesteld als hij het het liefst zou zien. Tegenspreken helpt niet: de leugen is zijn werkelijkheid en hij wordt heel boos als ik probeer dat te ontmaskeren. Dat doe ik dus ook maar niet meer.

Mijn tactiek: alles onuitgesproken in twijfel trekken tot het tegendeel is bewezen.

Lastig is als ik in gezelschap geconfronteerd wordt met fantasieverhalen. Zet ik hem voor gek door de waarheid te vertellen? Ach nee, hij is met deze absoluut onverbeterbare eigenschap eigenlijk zo zwak, zo kwetsbaar.

Eenrichtingsverkeer

Ik heb geleerd om niets van mijn partner te verwachten wat er gewoon niet in zit: inlevingsvermogen, bezorgdheid, enthousiasme over wie ik ben, lof over mijn eigenschappen of vaardigheden. Wat betreft complimenten of waardering is het eenrichtingsverkeer, dat is nooit anders geweest.

Ik weet dat hij t.o. anderen wel over mij opschept, maar dat is uiteraard ter vermeerdering van zijn eigen glorie.

Een anecdote ter illustratie: ik ben zelden ziek. Maar als ik een keer zeg dat ik me niet zo lekker voel en bang ben dat ik een griepje krijg, is de reactie altijd, al 53 jaar lang: ” o, wat erg, als ik het nu maar niet krijg” . En daarmee is het onderwerp gesloten. Een duidelijker aanwijzing voor NPS zou ik niet kunnen bedenken.

Gelukkig heb ik een prima eigen netwerk, waarin ik liefde, vriendschap, aandacht en waardering krijg. Een goed gevoel voor humor is trouwens ook niet te versmaden….

Eigenlijk is het toch bedroevend als je zo het vermogen mist om je in anderen te verplaatsen?

Mijn partner huilde niet toe zijn vader en moeder overleden, niet toen onze zoon na een zwaar ziekbed vorig jaar overleed, maar wel toen ik hem vorige week vroeg of hij de slaapkamers wel had gestofzuigd omdat daar nog zoveel troep lag.

Gewoon een informatieve vraag, met de toevoeging: als je er niet toe gekomen bent dan komt dat morgen wel.

En dan barst hij in snikken uit, gaat slaan met de deuren, gooit stoelen omver en weet geen woorden te vinden voor hoe hij zijn best doet en hoe dat nooit, maar dan ook nooit gewaardeerd wordt en hoe oneerlijk dat wel niet is.

Rust door erover te lezen

En nu het bijzondere: sinds ik weet dat zijn NPS de verklaring is voor zijn vaak afschuwelijk gedrag, geeft me dit in zekere zin rust.

Nee, het is niet te genezen.
Nee, het heeft geen zin hem met zij gedrag te confronteren of hem iets over mijn nieuwverworven kennis mee te delen.
Ik heb wel alle mogelijke boeken die er op dit gebied bestaan gereserveerd in de bieb.
En elk boek bevestigt mijn conclusie.

Overigens lees ik in veel uitgaven dat de genen geen rol zouden spelen bij deze stoornis.
Daar ben ik het niet mee eens: ook de moeder en zus van mijn partner hebben / hadden overduidelijk deze stoornis.

Het voelt goed om voor het eerst van mijn leven hier iets over te delen.

ebook

Click Here to Leave a Comment Below

Tineke - december 12, 2019

Sinds afgelopen zondag ben ik gaan accepteren dat ik met een narcist getrouwd ben. Mijn dochter heeft het zo vaak geroepen. Maar ik kon het niet geloven. Meer dan 30 jaar ben ik met met hem getrouwd. We hebben 3 kinderen gekregen. Ik heb voor de kinderen gezorgd. Eerst werkte ik nog fulltime maar dat kon hij niet aan want ik kwam iets later thuis dan hij en dat was te zwaar voor hem. Ik ben parttime gaan werken in een veel minder leuke baan. De spanning was thuis vaak te snijden. Onze middelste zoon is gehandicapt en kon hem dus niet plezieren. Hij werd echt mishandeld. Ik streek steeds de hand over mijn hart. Hij kon er immers niets aan doen. Ik deed gewoon niet goed genoeg mijn best. Hij was altijd maar half of niet aanwezig. Als er iets mis ging was het nooit zijn schuld. Er was altijd een goede reden voor. De laatste jaren kwamen er ook geheime relaties bij. Deze vrouwen waren fantastisch. Alles wat ik niet was. Als ik wilde kappen was ik ineens fantastisch. Hij houdt alleen van mij. Met niemand is de seks zo fijn als met mij. En het zou nooit meer voorkomen. Maar de geschiedenis herhaalde zich weer. Toch trapte ik er weer in. Maar het begon me kapot te maken. Ik wist nooit waar ik aan toe was. De ene keer was iets fantastisch de volgende keer deugde het niet. Hoe vaak heb ik gehoord ” met jou valt niet te praten, jij kunt niet tegen kritiek, dat heb ik nooit gezegd, je verdraait de zaken ……”. Ik ben uiteindelijk overspannen geraakt en in therapie gegaan ja er was duidelijk iets mis met mij. Borderline achtige verschijnselen. Steeds heb ik gedacht dat ik niet normaal was, dat ik therapie nodig had, dat ik geen goede echtgenote was. Gelukkig heeft mijn dochter de moed niet opgegeven en is blijven zeggen dat hij een narcist is. Toen ik op jullie site ging kijken schrok ik. Ik herkende de symptomen, de verhalen… Ik kan het nog steeds niet echt geloven. Maar het ligt dus niet aan mij maar aan hem. Ik ben nu 65. Niet te geloven dat ik zolang oogkleppen op gehad heb en hem altijd verdedigd heb. Hij was immers zielig. En die drift aanvallen lokte ik uit. Hij heeft natuurlijk weer een nieuwe relatie. Hij zegt dat ie alleen van mij houdt en dat ie nog niet wat hij ermee gaat doen. Ik denk dat dit wel genoeg zegt over hoe hij zijn nieuwe vriendin beschouwt. Een gebruiksvoorwerp. Ze vindt hem geweldig. En dat doet hem goed.
Ik ga hier niet meer mee verder. Ik ben geestelijk en lichamelijk helemaal kapot gegaan. Ik vind het moeilijk om van hem los te komen want hij weet precies wat hij moet zeggen om weer binnen te komen. Gelukkig roept mijn dochter dan :”trap er niet in”. Het doet pijn dat hij nooit van me gehouden heeft en me alleen gebruikt heeft. Ik voel me nog steeds waardeloos, een mislukte vrouw. Maar de acceptatie begint te komen en dan hoop ik meer vertrouwen in mezelf te krijgen en nog een tijdje rustig te kunnen leven. Wat ook bizar is is dat de omgeving niks ik de gaten heeft. Voor hen ben ik ook de slechte vrouw en is hij de gezellige man. Maar dat heb ik hier ook vaker gelezen.

Reply
Leave a Reply: